Bütün umutların, havası kaçmış balon gibi acı bir sesle ve hızla senden uzaklaşıyorsa ne yaparsın? Hani yaşamak istediklerini yapamadığında ve bunun sebebinin başkaları olduğunu anladığın an var ya işte o an ki yaşadığın duygu dört bir yanını sarınca ne yaparsın? Nasıl kendini kalp kırıklıklarından daha da acısı hayal kırıklıklarından korursun?
Ya zavallı Carrie gibi damadın düğününden kaçarsa , ya evlendiğin adamla sevgilin olan adam bambaşka kişilerse ve sen bunu evlenince anlarsan ya büyük umutlarla gittiğin üniversite yılların hayatının en kötü yılları olursa, ya kız kardeşinden çok yakın olduğun dostun eski sevgiline aşık olursa, ya evet demekten korktuğun her şey karşında kocaman bir dağ olup belirirse?
Bütün bu soruların cevabı var mı? İnsan nelerden vazgeçebilir?Sadece hayallerinde yaşadığı anlarına, anılarına insan nasıl güvenip sonuna kadar gider? Nasıl olur da bütün o işaretlerle gözlerini sıkıca yumarak baş edeceğini düşünür? Nasıl sesli söyleyemediğimiz şeylerin gerçekleşmeyeceğine inanırız?Nasıl korkularımızı süpürüp yerine eksik mutluluklar koyabiliriz? Bütün korkularına rağmen evleniyorsan, dostum dediğin insanı gerçekten tanıyamıyorsan, vermen gereken kararları erteliyorsan,yaşamının elinden alınmasına göz yumuyorsan; üzgünüm ama bu soruların bütün cevabı hayal kırıklığı.Sen beklentisizce yarın olmasını isterken; yarın geldiğinde senden hesap sorabilecek cesareti kendinde buluyorsa bu işte bir terslik vardır.Yarının senden istediği, senin veremeyeceğin ya da vermekten bıktığın ve kendine saklamak istediklerin ise ve onları senden almaya çalışıyorsa; üzgünüm ama sen çoktan kaybetmişsin demektir.
Sen o taşı gördüğün halde; zarar gelmez diye kafanı öbür tarafa çeviriyorsan; üzgünüm ama o taş, onu görmene aldırmadan gelip ya kafanı yarar ya da senin kalbini kırar.Sen kendini nasıl korursun bilemiyorum ama ben şimdi bir avuç dolusu üzüntü ellerim arasında oturdum bekliyorum; yarın bana neler getirecek neler götürecek diye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder