stairway to hairdresser!

kuaför cehennemim sanırım ilkokula giderken başladı,annemin 5 kızı ve bir sürü meşguliyeti olduğundan saçlarımı hep kısa kestirirdi ve kuaföre gitmek hep gözyaşları,mutsuzluk, çirkinlik demekti benim için.Ortaokul ve lisede böyle devam etti üniversite 1. sınıfın ortasına kadar nefret dolu saçlarım vardı,Aşırı dalgalı aşırı bakımsız aşırı çoklardı ve özendiğim o harika saçlarda hep başkalarında olurdu.
O zamanlardan beri her kuaföre gittiğimde gerilirim, sıkılırım, fenalaşırım. Özellikle son 5 senede 2 farklı kuaföre saç kestirdim 3 sene birine gittim ve ablamın nişanında yaptığı saçlar kapıdan çıktığımız gibi bozulunca bir daha da gitmedim.Şimdiki kuaförüme de benden büyük ablamla 8 ay gittikten sonra daha yeni yeni tek gidebiliyorum. Kuaföre doğru yola çıkıp kaç defa vazgeçtiğimi bilemezsiniz.En sonunda geçen mart ayında saçlarımı şu an herkeste olan katsız dümdüz kestirdim ve canlanmalarna katkıda bulundum.Öyle yağlar vitaminler kullanmadım ama saçlarıma düzleştiriciler,fırçalar sürmedim yıpratmamak için.Ve dün aylardır yapamadığımı yapıp en sonunda gittim katlı kesimimi yaptırdım geçen bu aylar içinde 3 ayda bir saçlarımı kestirdim çok sıkı bağlamadım, yeni saç modelleri keşfettim ve kısa saçın benim daha çok işime geldiğini anladım şimdi bir 3 parmak daha uzayınca tam istediğim saça sahip olmayı umuyorum.Hayatımda ilk kez kuaförden gülerek çıktım.Tabii kesim esnasında neler yaşadığını gelin bir de Erdemciğime sorun :)